Poradnik wyboru czujnika CO2 (dwutlenku węgla) firmy Winsen

Stężenie CO2 vs. Jakość powietrza wewnętrznego

Stężenie CO2 uznawane jest za jeden z najważniejszych wskaźników jakości powietrza w budynkach. Zamknięte przestrzenie charakteryzują się większym stężeniem CO2 niż na zewnątrz ze względu na brak wymiany powietrza. Długie przebywanie w takich miejscach powoduje uczucie otępienia, zawroty głowy, ból głowy i brak koncentracji. Wysokie stężenie CO2 powoduje uszkodzenie organizmu, prowadzi do śpiączki, a nawet śmierci. Można go również uznać za wskaźnik zanieczyszczenia powietrza innymi możliwymi szkodliwymi gazami, wirusami, grypą, w zależności od różnych okazji. Klimat wewnętrzny odgrywa kluczową rolę w ochronie zdrowia, gdyż patogeny pozostają w pomieszczeniach przez wiele godzin przy typowym współczynniku wymiany powietrza w budynkach mieszkalnych i biurowych. Zaleca się zwiększenie dopływu świeżego powietrza. WHO wskazuje również, że monitorowanie CO2 pomaga zmniejszyć ryzyko przeniesienia Covid-19 w pomieszczeniach zamkniętych.

Ilość CO2 w powietrzu wyraża się w częściach na milion (ppm) – liczbie cząsteczek CO2 na milion cząsteczek powietrza.

• 400 ppm: średni poziom powietrza na zewnątrz.
• Poniżej 700 ppm: powietrze jest świeże i ludzie będą czuć się komfortowo.
• 700 ppm do 1000 ppm: powietrze jest nadal w normie, chociaż jest zanieczyszczone światłem. W standardzie amerykańskim.
• Zakres 1500 ppm jest krytyczny: powietrze jest zanieczyszczone, a stężenie stale rośnie, większość ludzi będzie czuć się niekomfortowo.
• 2000 do 5000 ppm: poważna choroba powietrza i zespół bólów głowy, zawrotów głowy, dusznego powietrza, słaba koncentracja, przyspieszone tętno i lekkie nudności.
• Powyżej 5000 ppm: oznacza to nietypowe warunki powietrza, w których może występować również wysoki poziom innych gazów. Może wystąpić toksyczność lub niedobór tlenu.
• 40,000 XNUMX ppm: ten poziom jest bezpośrednio szkodliwy z powodu braku tlenu.

Jak wykryć poziom CO2?

W temperaturze pokojowej dwutlenek węgla (CO2) jest bezbarwnym, bezwonnym i niepalnym gazem. Technologie detekcyjne oparte na czujnikach służą do monitorowania poziomu CO2 w miejscach obecności ludzi. Najbardziej powszechnymi zasadami są niedyspersyjne czujniki podczerwieni NDIR i czujniki gazów chemicznych. Główną zaletą chemicznych czujników gazu CO2 jest bardzo niskie zużycie energii, ale krótko- i długoterminowe efekty dryfu, a także raczej niska całkowita żywotność, stanowią główne przeszkody w porównaniu z zasadą pomiaru NDIR.

Czujniki gazu NDIR CO2 to czujniki spektroskopowe wykrywające CO2 na podstawie jego charakterystycznej absorpcji. Kluczowymi elementami są źródło światła podczerwonego, filtr interferencyjny (długość fali) i detektor podczerwieni. Gaz jest pompowany lub dyfundowany do świetlówki, mierzona jest absorpcja charakterystycznej długości fali światła.

Czujniki NDIR są najczęściej używane do pomiaru dwutlenku węgla ze względu na ich wysoką czułość i dokładność, stabilną pracę, długą żywotność i przystępną cenę. Jednakże źródło światła zmniejsza się wraz ze wzrostem czasu pracy. Winsen ma konstrukcję dwukanałową, która ma dwa rzędy elementów, kompensuje spadek źródła światła i realizuje automatyczną kalibrację. Aby dopasować się do różnych okazji i wymagań, Winsen opracował czujniki CO2 o bardzo niskim zużyciu energii, zwiększonej dokładności, kosztach ekonomicznych i opcjonalnym zakresie pomiarowym dla różnych wymagań (można je znaleźć w poniższych zastosowaniach).